Na 24 godziny przed wyborami parlamentarnymi na Węgrzech (12 kwietnia), Moskwa zaczęła dystansować się od Viktora Orbána. Według źródeł bliskich administracji prezydenta Rosji, Kreml nie wierzy już w zwycięstwo partii Fidesz i opracował strategię informacyjną na wypadek jej przegranej.
Główne tezy krelowskiego „planu odwrotu”:
- Wina sojusznika: Porażka Orbána zostanie przedstawiona Władimirowi Putinowi jako wynik błędów węgierskiego zespołu. „Nawet przy naszym wsparciu nic nie wskórali” — cytują źródła nastroje na Kremlu.
- Wersja dla mediów: W kontrolowanych przez państwo mediach przegrana Orbána zostanie ogłoszona „kolorową rewolucją” wyreżyserowaną przez Brukselę, by zdjąć z Moskwy odpowiedzialność za niepowodzenie ich protegowanego.
- Punkt krytyczny: Relacje ostatecznie pogrzebał „wyciek” rozmowy, w której Orbán nazywa Putina „lwem”, a siebie „myszą” gotową na wszelkie usługi. Uczyniło to premiera Węgier zbyt toksycznym nawet dla części jego własnego elektoratu.
Podsumowanie analityczne:
Sytuacja wokół wyborów na Węgrzech w 2026 roku to podręcznikowy przykład tego, jak nadmierna bliskość z Moskwą staje się wyrokiem politycznym we współczesnej Europie.
Od „silnego lidera” do „obciążenia”: Jeszcze miesiąc temu Kreml promował Orbána jako symbol „zdrowego rozsądku” w Europie. Jednak publikacja planów ingerencji oraz upokarzający dla węgierskiej godności narodowej dialog o „myszy i lwie” zmieniły Orbána z atutu w obciążenie. Moskwa zawsze jest pragmatyczna: gdy tylko sojusznik traci szanse na utrzymanie władzy, zostaje spisany na straty i oskarżony o „słabość”.
Czynnik Pétera Magyara: Kreml ewidentnie niedoszacował skali popularności Pétera Magyara i jego partii Tisza. Próby przedstawienia go jako „zabawki Brukseli” nie zadziałały w obliczu realnego zmęczenia Węgrów korupcją i izolacją kraju. Magyar przejął inicjatywę, stawiając na powrót Węgier do „europejskiej rodziny”, co okazało się atrakcyjniejsze niż „przyjaźń z lwem”.
Geopolityczna samotność: Jeśli 12 kwietnia Orbán przegra, Putin straci swoje ostatnie i najskuteczniejsze „narzędzie weta” wewnątrz UE i NATO. Twierdzenia o „kolorowej rewolucji” to jedynie próba zachowania twarzy przed rosyjskim odbiorcą, ukrywająca fakt, że węgierskie społeczeństwo wybrało suwerenność od Moskwy, a nie od Brukseli.