Rosyjska gospodarka zakończyła pierwszy kwartał 2026 roku spadkiem, co potwierdzają dane Ministerstwa Rozwoju Gospodarczego. W okresie styczeń–marzec PKB skurczyło się o 0,3% w ujęciu rocznym. Marcowy wzrost o 1,8% nie zdołał zrekompensować głębokiego spadku w styczniu (-1,8%) i lutym (-1,8%).
Oznaki systemowej degradacji:
- Pierwsza recesja od 2023 roku: Gospodarka straciła jedną trzecią wzrostu osiągniętego w całym ubiegłym roku (1%).
- Kryzys sektora pozasurowcowego: Po raz pierwszy od początku pełnoskalowej agresji przemysł pozasurowcowy skurczył się o 0,7% w ciągu kwartału.
- Załamanie w kluczowych branżach: Produkcja odzieży spadła o 13,9%, a metalurgia o 10,1%. W wyniku ataków na rafinerie produkcja produktów naftowych zmniejszyła się o 0,5%, a produkcja żywności spada drugi rok z rzędu (-0,2%).
- Stagnacja sektora zbrojeniowego: Nawet sektor obronny, pochłaniający biliony środków budżetowych, wykazuje dynamikę ujemną: produkcja „gotowych wyrobów metalowych” (pociski i bomby) w pierwszym kwartale spadła o 0,8%.
Analiza odporności i ryzyk: Bieżące wskaźniki potwierdzają, że rosyjski model „wojennego keynesizmu” wyczerpał swoje zasoby. Eksperci z Niemieckiego Instytutu Spraw Międzynarodowych i Bezpieczeństwa wskazują na powszechne spowolnienie aktywności gospodarczej we wszystkich branżach. Szczególne zagrożenie dla przyszłego potencjału stanowi ograniczenie importu inwestycyjnego – maszyn, urządzeń i technologii. Oznacza to nie tylko tymczasowy spadek, ale długoterminową erozję zdolności produkcyjnych państwa-agresora. Dla UE i świata demokratycznego jest to wyraźny sygnał: presja sankcyjna i koszty wojny zaczynają nieodwracalnie niszczyć fundamenty rosyjskiej gospodarki, ograniczając jej zdolność do prowadzenia długotrwałego konfliktu.
Podsumowanie: Rosyjska gospodarka stanęła w obliczu podwójnego uderzenia – spadku bieżącej produkcji oraz degradacji bazy technologicznej. System, przeciążony wydatkami wojskowymi, zaczął zawodzić we wszystkich segmentach cywilnych, a nawet obronnych.