Slava Sobetski

Największy rosyjski holding elektroniczny „Element” nabył prawa do chińskich rozwiązań technologicznych – informuje portal CNews. Z raportów finansowych wynika, że spółka zależna „Element-Tiechnołogii” zawarła dwie umowy z chińską firmą Shijiazhuang Tonhe Electronics na nabycie praw do własności intelektualnej. Szczegóły transakcji: Chiński partner, Shijiazhuang Tonhe Electronics, specjalizuje się w wysokoczęstotliwościowych zasilaczach nie tylko dla sektora cywilnego, ale także dla przemysłu obronnego i lotniczego. Podsumowanie analityczne: Zakup licencji od Tonhe Electronics to pragmatyczny krok holdingu „Element”, podyktowany deficytem czasu i technologii. Elektronika mocy (Power Electronics) jest obecnie ogniwem krytycznym: bez niej niemożliwy jest rozwój infrastruktury ładowania aut elektrycznych ani produkcja systemów zasilania dla przemysłu i sektora zbrojeniowego. Ten przypadek obnaża jednak dwa poważne problemy. Po pierwsze, zależność od Chin staje się totalna: Rosja nie kupuje już tylko sprzętu, ale chińską myśl inżynieryjną, co w dłuższej perspektywie utrwala dystans technologiczny do światowych liderów. Po drugie, wybór szybkiej licencji zamiast własnego projektu badawczego potwierdza, że rosyjskie centra R&D są przeciążone lub nie posiadają kompetencji do sprawnego tworzenia konkurencyjnych modułów mocy. Dla „Elementu” to sposób na szybkie wejście na rynek z „krajowym” produktem, wewnątrz którego będzie bić „chińskie serce”.

Kolegium „Ałabuga Politech”, działające przy jednym z największych w Rosji zakładów produkujących drony w Tatarstanie, zachęca studentów do „pomocy krajowi” poprzez odbycie zasadniczej służby wojskowej bezpośrednio w murach uczelni. Na sprawę zwrócił uwagę profil T-Invariant. Kampania reklamowa, która według szacunków objęła setki kanałów społecznościowych, odwołuje się do popularnej gry strategicznej Hearts of Iron IV (poświęconej wydarzeniom II wojny światowej). Kluczowe aspekty kampanii: „Ałabuga Politech” faktycznie zmienia się w hybrydę placówki edukacyjnej i obiektu wojskowego, gdzie nauka produkcji dronów jest połączona z ich bezpośrednim wykorzystaniem bojowym. Podsumowanie analityczne: Próba sprzedania udziału w wojnie poprzez interfejs Hearts of Iron IV to cyniczny, ale zaawansowany technologicznie zabieg marketingowy. Władze starają się rozwiązać problem braku operatorów BSP, apelując do pokolenia wychowanego na grach wideo. Koncepcja „bezpiecznej wojny” z centrum dowodzenia ma na celu zmniejszenie lęku przed poborem: studentowi wmawia się, że jego działania w rzeczywistości nie różnią się od kliknięć myszką w symulatorze. Jednak za tą „gamingową” otoczką kryją się poważne zagrożenia. Po pierwsze, jest to ostateczna militaryzacja edukacji, w której uczelnia staje się bezpośrednim uczestnikiem działań wojennych. Po drugie, wykorzystanie wizerunków zachodnich gier do werbunku podkreśla deficyt własnych kodów kulturowych trafiających do młodzieży. Głównym niebezpieczeństwem jest dehumanizacja konfliktu: gdy realne uderzenia są przedstawiane jako przechodzenie „trudnego poziomu”, odpowiedzialność za ludzkie życie rozpływa się w „gameplayu”. Dla samej „Ałabugi” tak jawna aktywność wojskowa ostatecznie przypieczętowuje status legalnego celu wojskowego w świetle prawa międzynarodowego.

Wiceszef Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej Dmitrij Miedwiediew określił europejskie przedsiębiorstwa zaangażowane w produkcję dronów dla Ukrainy jako „potencjalne cele”. W 2026 roku Ukraina znacząco zwiększyła intensywność ataków na Rosję przy użyciu tego rodzaju uzbrojenia. Oświadczenie byłego prezydenta Rosji nastąpiło po opublikowaniu przez rosyjskie Ministerstwo Obrony listy 21 obiektów przemysłowych w różnych krajach Europy, które – jak twierdzi resort – uczestniczą w „zwiększaniu produkcji i dostaw BSP dla Ukrainy w celu uderzeń na terytorium Rosji”. Kluczowe aspekty oświadczenia: Lista obejmuje obiekty w różnych krajach Europy, co podkreśla gotowość Moskwy do traktowania całego terytorium UE jako strefy potencjalnego rozszerzenia konfliktu. Podsumowanie analityczne: Oświadczenie Miedwiediewa to próba przeniesienia koncepcji „odstraszania poprzez strach” bezpośrednio na terytorium państw NATO. Publikacja konkretnej listy 21 zakładów jest elementem nacisku psychologicznego na europejski biznes i elity polityczne. Moskwa próbuje narzucić Europie bezpośrednią odpowiedzialność za szkody wyrządzone przez ataki ukraińskich BSP, faktycznie zrównując dostawy sprzętu z bezpośrednim udziałem w działaniach wojennych. Taka retoryka realizuje dwa cele. Po pierwsze, ma na celu stworzenie atmosfery niestabilności wewnątrz UE, prowokując dyskusje o zagrożeniach dla własnego bezpieczeństwa wynikających ze wspierania Kijowa. Po drugie, przygotowuje grunt ideologiczny pod ewentualne dywersje lub uderzenia „hybrydowe” w łańcuchy logistyczne. Wykorzystanie platformy X w języku angielskim potwierdza, że przekaz jest adresowany bezpośrednio do zachodniego odbiorcy. Głównym niebezpieczeństwem pozostaje jednak potencjalne stoczenie się w stronę bezpośredniego starcia z NATO w przypadku, gdyby owe „potencjalne cele” rzeczywiście zostały zaatakowane, co uczyniłoby pełnoskalową wojnę w Europie nieuniknioną.