InfoObrona

Według francuskiej rozgłośni radiowej RFI, w wyniku ataku na tankowiec Qendil w grudniu 2025 r. zginął wysokiej rangi oficer GRU Andriej Awierjanow. Generał, znany jako kurator najgłośniejszych operacji za granicą (w tym działań w Afryce po śmierci Prigożyna), znajdował się na pokładzie statku w towarzystwie dziesięciu agentów wywiadu, zamaskowanych jako członkowie załogi. Kluczowe szczegóły operacji i konsekwencje: Podsumowanie analityczne: Śmierć Andrieja Awierjanowa to najpoważniejszy cios dla GRU od zakończenia zimnej wojny. Bezgłowy „Korpus Afrykański”: Awierjanow był centralną postacią w procesie reorganizacji rosyjskich aktywów w Afryce. Jego śmierć tworzy próżnię decyzyjną w Libii, Mali i Burkina Faso, gdzie Moskwa usiłuje budować nową architekturę wpływów. Bez jego osobistych kontaktów i żelaznej kontroli rosyjska ekspansja w regionie może zostać zahamowana. Tankowce jako legalny cel: Wykorzystanie cywilnych jednostek do transportu najwyższego dowództwa wywiadu to oznaka braku bezpiecznych kanałów przemieszczania się. Jednak teraz „flota cieni” oficjalnie przestaje być „niewidzialna” dla służb specjalnych Ukrainy i Zachodu. Atak na Qendil tworzy precedens: każdy statek omijający sankcje jest odtąd traktowany jako obiekt wojskowy. Wojna zastępcza na nowych frontach: Geografia konfliktu rozszerzyła się na Libię i Turcję. Rosja przechodzi do taktyki bezpośredniego terroru wobec sojuszników Ukrainy (jak w przypadku al-Haddada), co może doprowadzić do jeszcze większej izolacji Moskwy w basenie Morza Śródziemnego. Libia, będąca przez długi czas poligonem dla rosyjskich manewrów, staje się strefą polowań na agentów GRU.

Prezydent Białorusi Aleksander Łukaszenka oświadczył 1 kwietnia podczas narady podsumowującej kompleksowy przegląd Sił Zbrojnych, że kraj przygotowuje się do wojny, podkreślając, że „nie może być mowy o żadnym czasie pokoju”. W spotkaniu wzięło udział około 300 osób, a sam przegląd wojsk określono jako „skalę niespotykaną dotąd i niezwykle surową”. Kluczowe tezy wystąpienia: Podsumowanie analityczne: Retoryka Łukaszenki to nie tylko tradycyjne „pobrzękiwanie szabelką”, ale część szerszej strategii tworzenia wspólnej przestrzeni wojennej z FR. Synchronizacja z Kremlem: Oświadczenie o przygotowaniach do wojny padło niemal równocześnie z przeciekami o planach Putina dotyczących kontynuowania konfliktu przez kolejne dwa lata. Mińsk faktycznie potwierdza swoją rolę „drugiego frontu”, który ma stale odciągać siły SZU i NATO, stwarzając zagrożenie na kierunku północnym. Mobilizacja wewnętrzna: Fraza o tym, że „naród wykłada pieniądze”, to próba legitymizacji gwałtownego wzrostu wydatków na zbrojenia i spadku poziomu życia. Łukaszenka przygotowuje społeczeństwo do myśli, że trudności gospodarcze są drugorzędne wobec „zagrożenia wojennego”. Ryzyko bezpośredniego zaangażowania: Skala i „surowość” przeglądów wskazują, że białoruska armia przechodzi etap zgrywania niezbędny do udziału w realnych działaniach bojowych. O ile wcześniej Białoruś była „hubem logistycznym”, o tyle teraz trwają przygotowania do scenariusza, w którym białoruskie jednostki mogą zostać użyte do osłony rosyjskich flanek lub udziału w nowej ofensywie.

Rosyjska armia przygotowuje się do nowej ofensywy na Ukrainie w obliczu utknięcia negocjacji pokojowych w martwym punkcie — donosi Bloomberg, powołując się na źródła zbliżone do Kremla. Według jednego z rozmówców, wojna, która trwa już dłużej niż Wielka Wojna Ojczyźniana, może potrwać jeszcze rok lub dwa, jeśli nie nastąpi przełom dyplomatyczny. Kluczowe aspekty strategii Kremla: Podsumowanie analityczne: Decyzja o kontynuowaniu wojny przez kolejne dwa lata to przyznanie, że rosyjski reżim przeszedł w tryb „funkcjonowania dla samego procesu”, a nie dla konkretnego wyniku. Blokada informacyjna jako zwiastun mobilizacji: Zaostrzenie kontroli nad internetem to klasyczne przygotowanie do niepopularnych kroków. Zamknięcie przestrzeni informacyjnej jest niezbędne, aby zminimalizować protesty podczas nowej fali poboru. Pułapka ofensywy: Przygotowania do „nowej ofensywy”, w której sukces nie wierzą nawet na Kremlu, wyglądają na próbę politycznego przetrwania reżimu. Bez realnych zwycięstw Putin musi podtrzymywać iluzję ruchu naprzód, aby uzasadnić przejście kraju na „prawa czasu wojny”. Dla społeczeństwa oznacza to kolejne dwa lata życia w warunkach deficytu, inflacji i strachu przed wezwaniem do wojska.

Senator Andriej Kliszas, szef komisji Rady Federacji ds. legislacji konstytucyjnej, wygłosił programowe oświadczenie w wywiadzie dla RBC: znaczna część represyjnych norm i ograniczeń wprowadzonych w Rosji po 2022 roku pozostanie w mocy przez lata, a być może na zawsze. Według Kliszasa władza nie planuje automatycznego powrotu do norm prawnych czasu pokoju. Każde ograniczenie będzie sprawdzane pod kątem „aktualności” i „użyteczności”. Główne punkty oświadczenia Kliszasa: Podsumowanie analityczne: Oświadczenie Kliszasa to nie tylko komentarz prawny, ale strategiczne ostrzeżenie dla Europy. Rosja oficjalnie sformalizowała model „permanentnej mobilizacji”. Pułapka „użytecznych norm”: Kiedy władza nazywa ograniczanie praw obywatelskich „użytecznym”, oznacza to, że aparat represji wypracowany w latach wojny stał się fundamentem zarządzania państwem. Stan wyjątkowy staje się nową normalnością. To sygnał, że Kreml nie planuje powrotu do światowego systemu podziału władzy i gwarancji prawnych. Zagrożenie „utajoną agresją”: Utrzymanie praw wojennych przy formalnym zakończeniu (lub zamrożeniu) konfliktu na Ukrainie to klasyczne przygotowanie do kolejnej rundy agresji. Maszyna wojenna i pole prawne dostosowane do wojny nie „rozbrajają się” bez powodu. Jeśli ustawodawstwo pozostaje na torach wojennych, oznacza to, że cele reżimu wykraczają daleko poza obecne granice. Ostrzeżenie dla Zachodu: Europa musi zdać sobie sprawę, że deklarowana „deeskalacja” ze strony FR będzie szła w parze z dalszym usztywnianiem reżimu wewnątrz kraju. Tworzy to sytuację „napiętej sprężyny”: gospodarka przestawiona na 12-godzinny dzień pracy (jak proponował Deripaska) oraz społeczeństwo żyjące według praw wojennych będą wymagać nowych wrogów zewnętrznych, by uzasadnić wyrzeczenia. Sprawia to, że ryzyko agresji przeciwko państwom bałtyckim lub Polsce w średnim terminie staje się logiczną kontynuacją polityki wewnętrznej Kremla.

Rosja stworzyła na terytorium Bośni i Hercegowiny oraz Serbii sieć tajnych obozów przygotowujących agentów do destabilizacji Europy. Jak donosi Politico, powołując się na śledztwo mołdawskich służb specjalnych, sieć ta służyła do szkolenia szpiegów w taktyce wywoływania masowych zamieszek i dywersji. W Mołdawii zatrzymano już dziesiątki osób, a ślady „absolwentów” tych obozów prowadzą do aktów sabotażu we Francji i Niemczech. Szczegóły programu szkoleniowego: Podsumowanie analityczne: Ujawnienie sieci obozów na Bałkanach to bezpośrednie potwierdzenie przejścia Kremla do „kinetycznej” fazy wojny hybrydowej w Europie. Bałkański przyczółek: Wykorzystanie Bośni i Hercegowiny (głównie Republiki Serbskiej) oraz Serbii jako baz szkoleniowych podkreśla słabość tego regionu. Rosja wykorzystuje dziurawą kontrolę bezpieczeństwa i lojalność polityczną lokalnych elit do tworzenia „szarych stref”, w których można bezkarnie przygotowywać grupy bojowe pod nosem NATO. Mołdawia jako poligon: Głównym celem tej sieci był Kiszyniów. Próba zorganizowania masowych zamieszek siłami wyszkolonych dywersantów to klasyczny scenariusz „miękkiego przewrotu”, mający na celu zatrzymanie integracji europejskiej republiki. Zagrożenie dla serca UE: Fakt, że absolwenci bałkańskich obozów „zaświecili się” już w Niemczech i Francji, świadczy o tym, że sieć nie powstała wyłącznie na lokalne potrzeby Mołdawii. Rosja buduje infrastrukturę długofalowego terroru, wykorzystując tanią siłę najemną. Zmusi to europejskie służby do radykalnej rewizji metod kontroli „turystyki politycznej” i rosyjskojęzycznych diaspor, co nieuchronnie doprowadzi do nowej fali zaostrzenia środków wizowych i policyjnych w UE.